درد دلهای یک شهرستانی

سلام !

    پارسال ۲۷ تیر ماه ۸۳  رو هیچ وقت از یاد نمیبرم . روزی که بدترین و تاثیرگذارترین اتفاق برام افتاد و بعد از دو سال دوستی عاشقانه یک نارو بزرگ خوردم و تنها موندم و تا حالا تنهام و می خوام تا ابد تنها بمونم .

    شکست من یکساله شد و من قصد دارم اونو زنده به گور کنم . یک سال واسه دوامش کافیه ! گرچه زیاد هم هست ! اما دیگه بهش اجازه نمیدم روی دوشم اینور و اونور بره و پیش همه منو رسوا کنه .

    شکست یک ساله برای همیشه یک ساله خواهد ماند و توی گور دیگه راهی برای دوام نداره .

    دیگه سعی نکن برگردی چون پیش من جایی نداری !  این رو هم به واقعه میگم و هم به اونی که منو ترک کرد و هم به مساله نادرست و دروغینی بنام عشق .

    خداحافظ برای همیشه .